กว่าที่เราจะสามารถปอกเปลือกส้มได้รวดเดียวโดยไม่ขาดนั้น ต้องใช้ส้มไปแล้วมากกว่าร้อยลูก
ครั้งแรกที่เราปอกนั้น แน่นอน เราย่อมไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากจุดไหนก่อน
บางคนพยายามแกะจากด้านข้าง
บางคนใช้เล็บจิก
บางคนช่างสังเกต อาจเริ่มแกะจากขั้วมัน
แน่นอน แต่ละวิธีย่อมมีความยากง่ายไม่เท่ากัน ใช้เวลาไม่เท่ากัน
แต่มันก็ไม่สำคัญไม่ใช่หรือ เพราะปลายทางเราก็ได้ส้มผลเปลือยเปล่านั้นเหมือนกัน
มันสำคัญที่ว่า ระหว่างที่เราปอกนั้น เราได้อะไรมาบ้าง
เราพอใจ และมีความสุขกับวิธีนั้นๆหรือเปล่า
มันจึงไม่ผิด ที่เราจะปอกส้ม ในแบบที่คนอื่นไม่ปอกกัน เพราะสุดท้ายเราก้ได้กินส้มเหมือนกัน
และมันก็ไม่ผิด ที่เราจะพยายามเสาะหาวิธีปอกส้มจากทั่วสารทิศ แต่ไม่เคยลงมือปอกมันจริงๆสักครั้ง
เพราะเราก็จะรู้ว่าวิธีนู้นไม่ดี วิธีนั้นไม่ดี และปฏิเสธที่จะทำวิธีนั้น
จนสุดท้าย ก็จะเหลือเพียงไม่กี่วิธีที่เราเลือกใช้
แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าวันหนึ่ง ส้มเปลี่ยนรูปร่างไป
จากทรงกลมเป็นสี่เหลี่ยม หรือมีผิวที่หนาขึ้น มีลวดลายแบบใหม่
น่าคิดว่า วิธีเดียวที่ว่าเจ๋งสุดๆแล้วนั้น จะยังใช้ได้อยู่หรือไม่....
